FREZOWANIE KONWENCJONALNE
Frezowanie konwencjonalne jest to obróbka maszyn i powierzchni kształtowych za pomocą obracającego się narzędzia zwanego frezem. Cecha charakterystyczną tego frezowania jest ruch obrotowy narzędzia z jednoczesnym ruchem posuwistym przedmiotu obrabianego względem freza lub też freza względem przedmiotu obrabianego. Krawędzie skrawające freza nie pracują wszystkie jednocześnie lecz zawsze kolejno jedna po drugiej, przy czym styk narzędzia z materiałem następuje tylko na krawędzi freza. W przypadku frezowania konwencjonalnego pracownik na podstawie zlecenia i rysunku ręcznie nastawia obrabiarkę konwencjonalną, sam zakłada i zdejmuje przedmiot obrabiany i narzędzia. We frezowaniu konwencjonalnym to osoba odpowiadająca za frezarkę sprawdza ręcznie przedmiot obrabiany pod względem dokładności wymiarowo – kształtowej. Co ważne pracownik ręcznie ustawia wszystkie parametry obróbkowe i też ręcznie steruje całą pracą maszyny przy pomocy dźwigni, pokręteł czy przycisków. W dzisiejszych czasach najczęściej stosowane frezarki: pionowe, poziome, uniwersalne, do drewna, do kół zębatych, do gwintów. Do frezowania obrotowego zaliczamy frezowanie walcowe oraz kształtowe. Podczas frezowania walcowego krawędzie skrawające freza rozmieszczone są na powierzchni walcowej. Podczas frezowania kształtowego krawędzie skrawające rozmieszczone są na powierzchni bryły obrotowej o zarysie złożonym.
Frezowanie obrotowe dzielimy na:
Frezowanie współbieżne - polega na tym iż warstwa skrawana podczas procesu zmniejsza się. Pod koniec pracy jest najmniejsza. W dzisiejszych czasach jest najczęstszą formą frezowania obrotowego.
Frezowanie przeciwbieżne – w przeciwieństwie do frezowania współbieżnego warstwa skrawana podczas procesu zwiększa się. Na początku podczas wcinania się ostrza jest niewielka. Grubość jej wzrasta aż do maksimum przy końcu skrawania. Ze względu na dużą moc skrawania oraz utrudnione chłodzenie jest stosowane sporadycznie. Zazwyczaj gdy mamy do czynienia z surowym przedmiotem odlewanym lub walcowanym.